เย็นวันนั้น... ฉันเข็นรถเข็นที่มีข้าวของบรรจุอยู่เต็ม  ยืนละล้าละลังอยู่พักนึง เพราะไม่รู้ว่าจะเข้าแถวไหนดี ช่วงเวลาเย็นหลังเลิกงานแบบนี้ช่างเป็นจุดพีคของซุปเปอร์มาร์เกตใหญ่ๆกลางเมืองแบบนี้จริงๆ ฉันหันซ้าย45องศาหันขวาอีก45องศาเห็นคุณลุง คุณป้าอีกหลายคนก็ยืนคำนวณแบบฉันเช่นกัน แต่ดูเหมือนพวกเขาจะคิดเร็วกว่าเลยเข็นรถผ่านหน้าฉันไปตั้ง2คันแน่ะ
        ...เอาแถวนี้ล่ะกัน.... ฉันคิดพลางใช้มือทั้งสองผลักรถเข็นเข้าไปต่อแถวๆหนึ่ง ข้างหน้าฉันมีรถเข็นอีก2คัน 

       "ทั้งหมด ห้าร้อยแปดสิบบาทค่ะ "
       "ขอบคุณค่ะ"
       "มีบัตรสมาชิกมั้ยค่ะ"
        เสียงพนักงานทั้งที่ยืนอยู่ข้างหน้า ข้างซ้ายและข้างขวาต่างก็เปล่งเสียงออกมาเป็นระบบเซอราวด์ แถมมีเสียงแก่กๆก็เครื่องคิดเงินประกอบ...พวกเธอไม่เบื่อกันรึไงนะ พวกเธอคิดจะสบตาลูกค้าบ้างมั้ยนะ ฉันคิด แต่ก็เอาเถอะถ้าฉันเปลี่ยนจากการซื้อของที่นี่เป็นซื้อของที่สามย่านแทน ก็คงไม่ต้องทนรอผู้หญิงพวกนี้กดแก่กๆและพูดจาซ้ำไปซ้ำมาเป็นหุ่นยนต์แบบนี้หรอก (...แต่อาจต้องทนรอเจ๊ฟันทองปีนเข้าไปค้นของในร้านแทน)
       โอเค ฉันหยุดความคิดนั้นลงและเริ่มมองไปที่รถเข็นคันข้างหน้า ข้างในมีแต่ข้าวของราคาแพงทั้งนั้น ฉันลากสายตาขึ้นมาสบตากับผู้หญิงคนหนึ่ง ขอจำกัดความเธอว่า "ดูดีมีสกุลรุณชาติ" คำนี้คงเกิดมาเพื่อเธอ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอมีปัญญาซื้อของพวกนั้น ถ้าหากว่าเล่นเกมจับคู่รถเข็นของฉันกับผู้หญิงคนนี้ แม้จะสลับกับไปสลับกันมาจนงง สุดท้ายทุกคนก็คงจับคู่คนเข็นกับรถเข็นถูกอยู่ดี ฉันมองข้าวของตัวเองอีกรอบและตัดสินใจหยุดคิดเพราะไม่งั้นจะเวิ่นเว้อไปไกล
       อืม ...จะว่าไปเคยมีคนทำวิจัยว่าเวลาหน้าเคาวน์เตอร์จะยาวนานกว่าปกติ ฉันเชื่อนะ... และฉันก็คิดอยู่ว่าจะเริ่มทำวิจัยเรื่องใหม่ว่าขณะรอคิดเงินคนส่วนใหญ่ทำอะไรกัน ..ว่าแล้วก็หาเป้าหมายดีกว่า ..
       ฉันมองเห็นเป้าหมายที่ใกล้ที่สุด คือผู้หญิงคนข้างหน้า เธอคุยโทรศัพท์ ..ก็ดูเหมาะกับเธอดี ..หันไปเคาวน์เตอร์ข้างๆ เด็กชาย-หญิงในชุดนักเรียนห้อยโหนรถเข็นกันใหญ่ ..ก็ดูเหมาะกับพวกเขาดี ..คุณป้าที่อยู่กับเด็กพวกนั้นดุเด็กใหญ่เลย ..อืม ก็ดูเหมาะดีนะ ..หันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเลือกของกระจุกกระจิกที่วางข้างเคาวน์เตอร์ อืม เธอช่างช้อบจนนาทีสุดท้ายจริงๆ ..หันไป ...
       .... กรุก กรุก กรุก โครม.. ฉันยังไม่ทันหันไปไหนต่อเลย ก็มีเสียงของสักสิ่งร่วงกราวข้างๆฉันห่างไปไม่เกิน2เมตรมาขัดเสียก่อน.. ทั้งฉัน ผู้หญิงคนนั้น คุณลุง คุณป้า

เด็กๆ และคนในภาวะพีคของห้างหันตามเสียงนั้นไป
      ภาพที่เห็นคือ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังรวบเก็บกล่องกระดาษเล็กๆเรียงขึ้นชั้นข้างเคาวน์เตอร์อย่างร้อนรนในขณะทุกสายตาจดจ้อง ...ฉันคิดว่าความดันของเขาคงอยู่ที่ 80/120เท่าเดิม ถ้าของที่เขาเรียงขึ้นชั้นใหม่ นั้นคือกล่องกูลิโกะป๊อกกี้รสสตอเบอร์รี่หรือช็อกโกแลตอพอลโล แต่มันไม่ใช่ไง

 

      มันกลับเป็น................. ถุงยาง  ..อะดิ

 

      อืม ..เวลาว่างหน้าเคาวเตอร์ของผู้ชายคนนั้น ..คือ ซื้อถุงยาง (แบบไม่ระวัง)

 

        ไม่เป็นไรค่ะ "ยืดอก พกถุง" นะ