| kawiwan 的个人资料*สเปซหน้าหนึ่งที่เป็นติว...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
8月17日 My princess*Entry วันนี้ ขอเหอะ
หลังจากไม่ได้อัพนานมาก อาจใช้ภาษาไม่เหมาะสม ขอพระราชทานอภัยโทษมา ณ ที่นี่
คือเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวันที่ 10 ก.ค. ที่ผ่านมา
เด็กจุฬาคงจะจำกันได้ว่าเป็นวันอะไร มันคือ วันรับปริญญาของลูกทักษิณ เอ๊ะ.. จะบอกเพื่อ นั่นแหละ และมันก็เป็นวันรับปริญญาของคนอื่นด้วย ...ใช่ วันนั้นฝนตก แม้ว่าจะส่งเด็กผู้หญิงคนเล็กเวอร์จิ้น2คนไปปักตะไคร้ แต่มันก็ยังจะตกอยู่ดี ในขณะที่หลายคนนอนอยู่บ้าน เพราะหยุด
ดิฉันมีภาระหน้าที่ต้องมามหาลัย มาขายน้ำหาตังค์เข้าค่ายซึ่งเหมือนเป็นอาชีพหลัก ในขณะที่ อาชีพนิสิต/นักศึกษาที่มักกรอกเป็นอาชีพรอง นั่นแหละ แต่เนื่องด้วยวันนั้นฝนตกพวกเราชาวค่ายเลยต้องขายอยู่ใต้ตึกบรม สินค้าก็มีเยอะแยะเท่านี้จะทำได้ อทิเช่น แซนด์วิช น้ำหวานต่างๆ ขนมชายขอบในตำนาน รวมไปถึงเสื้อค่ายและกางเกงเลค่าย ก็ขายไปชิวๆ คนก็เยอะๆเพราะว่าเขามาหลบฝนใต้ตึกกัน สักพัก
ก็มีชายหมวกทรงสูงคุ้นเคย พวกข้าราชบริพารในวัง (เขียนไงฟระ! ) เริ่มเดินเข้ามาเคลียร์ที่เคลียร์ทางขึ้นไปบนตึกบรม เราก็ ..เอ๊ะ เอาล่ะ ใครจะเสด็จมา สงสัยต้องเป็นสมเด็จพระเทพฯชัวร์ แต่ประหลาดใจนักเพราะปกติจะไม่เสด็จมาที่นี่วันรับปริญญา คนที่อยู่บริเวณนั้นก็เริ่มชุลมุนกันเล็กน้อย เพราะคนเยอะแถมตื่นเต้นรอรับเสด็จกัน และแล้วพระเทพฯก็เสด็จฯขึ้นตึกไป พวกไพร่สามัญได้แต่มาตามตาปริบๆ ไอ้เราก็แบบ... หันไปหาเพื่อนๆน้องๆด้วยความตื้นเต้นเหมือนไม่เคยรับเสด็จ แล้วก็โพล่งออกมาว่า "เฮ้ยยยย อยากถวายของพระเทพฯอะ..." ทำยังไงดี.. ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยเลย ต้องขอสักครั้งในชีวิต และต้องเป็นช่วงที่เรียนอยู่ ไม่งั้นคงไม่มีโอกาสอีกต่อไป อยากมากมาย แต่อีกใจก็ดูจะหน้าด้านเกินไป ลังเลอยู่พักใหญ่ ทันใดนั้น เห็นชายใส่สูท4คนยืนอยู่เตรียมพานมาเช่นกัน แต่ไม่รู้ว่าเขาจะทูลเกล้าฯถวายอะไร เราก็ "เฮ้ย.... เขายังถวายกันเลยยย น้องเอินไปหยิบพานมา พี่จะถวายกางเกงเล!" (กางเกงเล............?? ก็คิดได้เนอะ คนเรา!!!!!!!!!) ด้วยความไวแสง น้องเอินก็กลับมาพร้อมกับพานทอง คิดว่าเป็นของฝ่ายศิลป์ฯ(ขอยืมหน่อยนะ) แล้วก็จัดแจงเอากางเกงเลค่าย2ตัวซึ่งอิฉันออกแบบเองใส่พาน จำได้เลยว่า สีเหลืองสกรีนม่วงและสีเขียวสกรีนม่วง พร้อมกับเสียงห้ามปรามแบบ "จะเอาจริงเหรอ ติว ..." ประมาณล้าน8คน แต่ติวไม่สน ... ขอล่ะวันนี้ แล้วก็ลากน้องเอินไปเสล่อกันด้านหน้า ยืนถัดจากชายใส่สูท4คน และแล้วเวลาแห่งความตื้นเต้นก็มาถึง สมเด็จพระเทพฯเสด็จกลับลงมาจากตึกแล้ว... สบตากันปิ๊งๆงี้ หันไปด้านขวา ชายใส่สูทภูมิฐาน 4 คน ทูลเกล้าฯถวาย "รายงานการสร้างตึกมหาจักรีสิรินธร(ชื่อนี้เปล่านะ)" โอ้ววววววว พระเจ้าช่วย "จริงจัง" อะ..................... ขอหันกลับมาดูพานตัวเองนิดนึง "กางเกงเลค่ายด๋อยๆ 2 ตัว" พระเจ้า!!!!! อยากจะมุดหายไปกับฝูงคน แต่กลับตัวก็ไม่ได้แล้ว เพราะว่าขอให้นึกถึงสถานการณ์วันรับปริญญา คนเยอะมั้ย? มากกกกกกกกกกก แล้วฝนตก คนทำไง? หลบฝนใต้ตึก แล้วสมเด็จพระเทพฯเสด็จ คนทำไง? เฝ้ากันตรึม ตัดภาพไปที่ติว ยืนถือพาน ท่ามกลางคนล้าน8มอง คิดในใจว่า เวรกรรมล่ะ ต้องทำยังไงวะ บังเอิญเป็นมนุษย์ผู้หญิงไม่มีพิธีรีตอง การจะทูลเกล้าถวายฯเนี่ย ต้องพูดยังไงและต้องย่อยังไงนะ โอ้ววววว กรี๊ด!! หันไปอีกที ชายใส่สูท4คน ก็"ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายรายงาน..." พระเจ้า..จริงจังเกิ๊น!!!!!!!
จะหันหลังกลับได้มั้ยนะ แต่ติวก็สบสายพระเนตรของพระเทพฯไปเรียบร้อย .. กะว่าหัวขาดชัวร์งานนี้ เผลอๆ ถ้าอยู่เมืองจีน พ่อแม่ พี่น้อง อากงอาม่าคงโดนประหาร7ชั่วโคตร
จะเอาหน้าที่ไหนไปเคารพหลุมศพเช้งเม้งอากง... ไม่นะ
แล้วสมเด็จพระเทพฯก็เดินมาที่กวิวัณย์ กวิวัณย์คับ ย่อหนึ่งรอบ เอ๊ะ แล้วก็ย่ออีกหนึ่งรอบ ซึ่งมานั่งคิดดูจะเบิ๊ลให้พระเทพทำไมวะ? (ซึ่งจริงๆมันไม่ใช่การย่อนะ มันคือการผลุบลงไป... ฮือออ ข้าพเจ้าไม่รู้งานเลย) แล้วก็ทูลเกล้าถวายฯซะ... อยากบอกว่า บทสนทนาตอนนั้นแทบจะเฟดออกไปจากสมองแล้ว เพราะว่างงๆ อะ..แต่ยังคงจำพระพักตร์ของพระเทพได้ดี.. Her eyes told me that "ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร งง" งี้ คุ้นๆว่าเราจะบอกว่า ของค่ายอาสาค่ะ อะไรประมาณนี้
แล้วสมเด็จพระเทพฯก็ทรงแย้มพระสรวลพลางงง ฮาฮ่า แต่ก็ตรัสถามว่า ของค่ายอาสาเหรอ อะไรประมาณนี้มั้ง โอ๊ะ เอาเถอะ.............. นี่คือ การกระทำที่มีเราเท่านั้นที่จะด้านทำ...... พระเจ้า!
อย่างไรก็ตามถือว่าดีใจมากมาย
เพราะเป็นโอกาสที่ดีมากในชีวิตของเรา ชีวิตนี้มีเรื่องเล่าให้ลูกหลานฟังล่ะ .. ถ้าไม่โดนประหาร7ชั่วโคตรไปเสียก่อน
ฮาฮ่า |
|
|
