สภาพ : จงรีบเขียนก่อนจะลืมเลือน

 

สวัสดีจ้าาา
กลับมา(สักพัก)แย้วว
หลังจากไปท่องเที่ยวต่างแดนมา

ขอเกริ่นก่อนสักนิด
การเดินทางในครานี้
จิงๆแล้วล้วนแต่เปนความบังเอิญของอิชั้นทั้งสิ้น
คือ สาวผู้พี่ของช้าน ที่นามว่า ปูปูนิ่มนิ่มนั่นมีภารกิจหนักหนา
ในการร่ำเรียนหมอของมัน เรยไม่สามารถเดินทางไปได้
ช้านเรยได้ไป (ทำตัวเหมือนว่างซะงั้นแหละ..)
* ไว้ไปกันนะปู เราว่าปูต้องชอบฮ่องกงแน่เรย

 

อะแฮ่ม..ต่อๆ

 

..คือแบบว่า....เหตุผลสำคัญที่ไปในครั้งนี้ ก้คือ..ไปฟรีไง 55
เพราะว่าอาเสี่ยพุงกลมคอยอุปถัมภ์อยู่
(อย่าคิดมาก.. พ่อช้านเอง!)
ด้วยนิสัยหน้าด้านเกาะพ่อเกาะแม่กิน และความงกเข้าแทรก
ของฟรีๆแบบนี้ ไม่ไปไม่ได้แล้วคะ..
ก้น่าจารู้นี่คะ..เด็กจนๆแบบช้านที่เหลือเงินเก้าบาทปลายอาทิตย์ก่อนเดินทางน่ะ
ถ้าไม่ขอตังค์คนอื่น จะมีปัญญาออกเงินไปเองเหรอ (คำนวณดูจากเงินได้!)
เรย..ตัดสินใจไป พร้อมพอกเกตมันนี่ : 9บาท 0 สตางค์
.. เปนที่อนาถใจแก่พ่อแม่พี่น้องเปนอย่างมาก..
(แต่มันเปนธรรมดาของช้านนี่นาาา)

 

.....อืม....

แต่ในการเดินทางครั้งนี้
เปนการท่องเที่ยวแบบทัวร์ (ซึ่งไม่ใช่ไลฟ์สไตล์ของช้านสักนิด)
คือ มีม๊า พี่แม้ว ติว และคุณอาพร้อมลูกพี่ลูกน้องของช้านอีก4ชีวิต
และใครบ้างไม่รู้มากมาย..
แต่ก้เอาเหอะ ไม่ออกตังค์แล้วยังจะบ่นอีกก้ไม่ได้.. ได้แต่ทำใจยอมรับมัน

ขอเล่าคร่าวๆ เปนที่ที่นะ

 

 

ติวติว ณ เซินเจิ้น

 

พอก้าวเท้าลงจากเครื่องที่ฮ่องกง ก้เจอพ่นจีนใส่หน้าเรยทีเดียว
ช่างน่าเศร้านัก ..คือ ฟังไม่รู้เรื่องอ่า
ความสามารถทางภาษาจีนมีอยู่เบาบางมากมาย
ก้ได้แต่ พร่ำบอกคนประเทศนั้นว่า อิงลิช พลีส ตลอดเวลา...

 

การเดินทางวันแรกก้หมดไปกะ ไอด่านบ้าบอประมาณล้านแปดด่านนั่น
จ้องอยู่ได้.. จ้องได้อีก จ้องจนทะลุไปข้างหลังแล้วว
หน้าบานเหมือนในพาสสปอร์ตนั่นแหละ ไอบ้า
..กว่าจะได้เหยียบดินแดนโฮมทาวน์ก้หมดวันพอดี
เรียกว่าโฮมทาวน์ตามพี่แม้ว 55 เพราะปรับหน้าตาให้เข้ากะพื้นที่ทันที
(อ้าว...เหมือนอยู่แล้วเหรอ)

 

วันถัดมาก้ไปบ้าบอไปกะดินแดนแห่งการก๊อบปี้แห่งนี้
ไปช้อบก้นะ.. ของก๊อบมากมาย เหมือนมาบุญครองเรย
กระนั้นก้ตาม ช้านก้ตระหนักได้ว่า ไม่ใช่แค่ของที่เฟคได้อีก
แม่ของช้านก้ยังเฟคได้อีกเช่นกัน
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ในการท่องเที่ยว มันก้แน่ว่าต้องพูดอังกิดไง
ไอเราก้พูดจีนมะเปน ไอฝั่งโน้นก้พูดอังกิดได้2-3คำ
เช่น.. grade A grade A และ last price,last price นั่นแล
ก้พยายามสื่อสารกันไปมา
เวลาแม่จะซื้อของช้านก้ต้องมาคุยให้ เพราะม๊าพูดอังกิดไม่ค่อยได้
(แถมไม่เก่งเลขอีกต่างหาก แค่คูณห้านะแม่ - -"
*แสดงว่าช้านเหมือนแม่นะ เรื่องไม่เก่งเลขเนี่ย มีข้ออ้างแล้วเฟร้ยย อิอิ)
อืม กลับมาเรื่องเดิม แล้วระหว่างต่อรองราคากันอย่างเมามันส์
ความเปนผู้หญิงเฟคของแม่ก้ปรากฏขึ้น ......
คือ ช้านก้เข้าใจมาตลอดเลยว่าแม่ต้องฟังจีนแถบนี้ไม่รู้เรื่องแน่ๆ เรยพยายามพูดอังกิดให้แม่
แต่แล้วจู่ๆ แม่ก้พูดจีนกะเจ้าของร้านซะงั้น..
อ้าว..แม่ พูดกันรู้เรื่องก้ไม่บอก ปล่อยให้ช้านพ่นอังกิดกะคนขายตั้งนาน
เฟคได้อีก.. - - เฟคได้อีก

 

แม่ช้านเองล่ะ ผู้หญิงคนนี้..

 

เออ ....ต่อๆ หลังจากดูของก๊อบแล้ว
ก้ไปยัง window of the world
ที่นี่ยังคงคอนเซบการเฟคๆที่เซินเจิ้น
คือเปนแบบจำลองสถานที่สำคัญในโลก
แบบว่า.. มันหนุกตรงไหนเนี่ย มานั่งดูของก๊อบ เอ๊ยย แบบจำลอง..
คือว่า ไม่หนุกเรยย เซงมาก ราวกับเดินดรีมเวิลด์
แต่ที่ขำก้คือ มันมีแบบจำลองวัดพระแก้วด้วยนะ กี๊ด(กี๊ดทำไม..)
ขำที่สุดคือ ในวัดพระแก้วที่นี่
มี"พระ"ด้วย โอ้ววว อเมซิ่งมากมาย.. เมืองไทยยังไม่มีเรยอะ ทำได้ไง - -
แล้วจากนั้นช้านก้ไปยืนดูรูปปั้นวีนัสกะนมปลอมของเธอ

และรูปปั้นเดวิดและhis..ปลอมๆของเขา
ฮาวะ...ก๊อบปี้ เกรดเอ

 

***มาแอบขำก่อนเล่าต่อ 555

 

กระนั้นก้ตาม ยังไม่จบแพกเกจของก๊อบที่นี่
ก้ไปดูหมู่บ้านวัฒนธรรมกันต่อ
ที่นี่ก้เฟคกันได้อีก ก้มีร้านแบบเปนจีนๆ
ก้ไปเดินๆ ถ่ายรูปๆ บ้าบอไปวันๆ
แล้วก้ไปดูโชว์ไรไม่รู้.. อลังการงานสร้าง
แต่ดูก้งงๆ ว่ามันต้องการอะไร
งงจัง..

 

ก้งงนะ จิงๆแล้วคนจีนมีวัฒนธรรมไว้เพื่อดำรงชีวิตตัวเอง
แต่ตอนนี้ก้กลายเปนว่า เอาวัฒนธรรมมาเปนสินค้าไปหมดแล้ว

ขอไว้อาลัย (บ้านเมืองช้านก้เหมือนกันแล้วล่ะเนอะ เหอๆ)

 

แล้วก้หมดวันเฟคๆที่เซินเจิ้น(แอบดีใจ)

และจะไม่กลับไปเหยียบเซินเจิ้นอีก.. แน่นอน..

 

 

 

ติวติว ณ ฮ่องกง

 

ตื่นขึ้นมายามเช้าที่สดใสที่สุดในช่วงวันหยุดนี่
ว่าแล้วก้ได้เวลากลับมาที่ฮ่องกง (ดีใจจัง)
ก้ขึ้นรถไฟกลับ ลักษณะตั๋วก้เปนแบบBTS บ้านเราเรยล่ะ
ว่าแล้ว.. ช้านก้ทำเหมือนเคยๆอย่างที่เปนตอนขึ้นBTS

 

ให้ทาย 2 วิ..

 

เฉลย..นั่นคือ ..
ระหว่างที่นั่งอยู่ท่ามกลางชาวจีนล้านแปด
ก้เหลือบเห็นม๊าที่นั่งอยู่ถัดไป..ถือบัตรรถไฟอยู่
แล้วก้มองตัวเอง..
เอ๊ะ..
แล้วบัตรของเราล่ะ

กี๊ด...
หาย.....................ดิ

(ถ้าทราบคือ เราเปนมนุษย์ทำบัตรBTSหายบ่อยมาก
แบบหายไปเลยประมาณ 2 ใบได้.. และเอ๋อทำบัตรหายในพื้นที่สถานีอีกนับไม่ถ้วน..)

ว่าแล้ว.. ทำไงดี...
อยู่ต่างแดนด้วย
ใจหายวูบวาบ
คิดในใจว่านี่ช้านต้องโดนปรับเท่าไหร่วะเนี่ย
(มีอยู่ 9 บาทนะ) <<ยังมีเวลาเล่นมุกอีก!!

กลัวโดนปรับสุดๆ ว่าแล้วก้เรยเริ่มหาใหม่
แต่แล้วพระเจ้าก้เหนใจช้าน เจอจนได้........... โอ้วว ดีใจเหมือนได้เกิดใหม่เปนมนุษย์หน้าตาดี

คือช้าน..เจอตกอยู่บนพื้นอะ......
(อาจจะเปนของมนุษย์จีนคนอื่นก้ได้ แต่มันอยู่ในมือช้านแล้ว ฮา ฮาา)

 

อืม จบเรื่องเอ๋อๆ
ก้ไปถึงฮ่องกงโดยสวัสดิภาพ ไปไหว้เจ้าแม่กวนอิมกัน
แม่ช้านก้จิงจังมากมาย
เรียกช้านให้มาไหว้ๆ จะได้เฮงๆๆ
"รวยๆๆ มีแฟนดีๆๆ"
คือ ท่านแม่อธิษฐานเปนแพกเกจให้เสร็จเรยเหอะ ไม่ต้องคิดเอง
(สมแล้ว...ระบบทัวร์จิงๆ)
ถัดมาก้ไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ก้แบบว่า
"มาเร็วๆ เก็บโชคกลับบ้านไปเยอะๆ"
ขั้นจิงจังเรยเหอะ ผู้หญิงคนนี้.. - -"
(แม่ช้านเองล่ะ)
แต่ช้านก้ดีใจนะ ดูแม่มีความสุขกะโปรแกรมนี้มากมาย

 

ต่อๆ (เริ่มมีแต่เม้าท์แม่ตัวเอง..)

ที่ฮ่องกงนี่มีการปรับแผนบ่อยมากมาย
ตอนแรกจะไปโอเชี่ยนปาร์คและนั่งเรือ แต่ก้แคนเซิลดีกว่า เหนื่อยๆ
ก้เรยได้เดินช้อบ สนุกมากมาย
แล้วตอนเย็นก้ไปกินซีฟู้ดที่หมู่บ้านชาวประมง
อร่อยมาก ... โดยเฉพาะ หอยเชลล์อบวุ้นเส้นนั่น (ชอบๆ)
และ อิ่ม อิ่ม อิ่ม อิ่ม อิ่ม อิ่ม มาก มาก มาก
จากนั้นก้จะไปขึ้นเคเบิ้ลคาร์
แต่คิดไปคิดมา ช้อบต่อดีกว่า ก้เรยแคนเซิลไปอีก (ได้อีกนะ 55)

 

ก้ไปเดินตรงจอร์แดน และปาร์คเลนแทน
สนุกสนานกันทีเดียว
และช้านก้หลงทิศ เอ๋อได้อีก .. ไม่อยากเล่าอีกแล้ว
ช้านนี่มันเอ๋อได้ใจจิงๆ
(เกือบหลงทางแน่ะ ตอนนั้นอยู่คนเดียวด้วย เฮ้ย)

เดินจนหลายทุ่มหลายยาม ประมาณ5ทุ่มครึ่งก้กลับไปนอนตายที่โรงแรม
จิงๆช้านแอบยังอยากเดินต่อนะ
แต่ว่าร้านรวงก้แทบจะปิดไล่กันอยู่แล้ว
และแม่ช้านก้เหนื่อยเอามากๆ ก้เรยต้องกลับ ด้วยความเสียดายลึกๆเหมือนกัน

 

เมื่อถึงเช้าวันกลับ..
ไปกินติ่มซำ กะ โจ๊ก... ที่แบบว่าาาา... อร่อย(อีกแล้ว) มากๆๆๆๆ
เรยซื้อขึ้นเครื่องกลับมาด้วยนะ อิอิ
แต่ซื้อได้แต่ติ่มซำ จะซื้อโจ๊กกลับมาก้กระไรอยู่ ดูจิงจังเกิน55

 

จบ4วันกะการท่องเที่ยววว

แหม.. อยากกินโจ๊กอีกเหอะ

 

*คราวนี้เสียเวลากะเซินเจิ้นมากๆ ไว้ไปซ่อมกันที่ฮ่องกง
(ขอให้ช้านมีตังค์ก่อนนะ 555)

 

พอกลับมา ณ ดอนเมือง
คุณพี่พนักงานศุลกากรทั้งหลาย
เห็นอิชั้นเปนผู้หญิงฮ่องกงรึไงไม่ทราบ
เรียกใหญ่เรยเหอะ (เปนภาษาอังกิด)
ไอเราก้แบบว่า เดินเฉยๆ do as คนไทย doอ่า
จนแบบว่า เขาก้วิ่งๆมา พี่เราเรยต้องหันไปบอกแทนว่า "เปนคนไทยคะ"
ช้านก้เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเรียก ก้หันมาแบบ "มีไรเหรอ"
พนักงานทั้งหลายก้อึ้ง หน้าแตกกันกลับไปเรยทีเดียว
งงวะ ทำงานตรงนี้ก้นานเต็มที ยังแยกไม่ออกรึไงวะ

 

(แต่ก้ว่าแล้ว.. ว่าต้องทักช้าน - -")

* ปริมาณรูปที่ฮ่องกงน้อยมาก เพราะว่ามีไรให้ทำ
ในขณะที่ รูปที่เซินเจิ้นเยอะกว่า 3 เท่า เพราะมันไม่มีไรทำอ่าาา..

..
ให้พี่ฝนดูดวงให้อีกแล้วล่ะ เอิ๊กๆ
..
..

 

 

จิงจังๆ

..