กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนอันอุดมสมบูรณ์
มีสองศรีพี่น้องคู่หนึ่งอาศัยร่วมกันอยู่ในดินแดนแห่งนั้น
พี่น้องทั้งสองคนมีนิสัยแตกต่างกัน
คนพี่ น่ารัก เรียบร้อยและใจดี
ในขณะที่ คนน้อง น่าเกลียด ป่าเถื่อนและโหดร้าย
แต่ถึงแม้ทั้งคู่จะมีนิสัยต่างกัน แต่ก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข..

 

จนอยู่มาวันหนึ่ง ในดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ เกิดภาวะขาดแคลนขึ้น
ผู้คนต่างขาดอาหาร เจ็บป่วย ล้มตายเป็นจำนวนมาก
..ใช่..
สองศรีพี่น้องก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน
คนพี่มิหวาดหวั่นใช้ชีวิตน่ารักเรียบร้อยต่อไปเพราะยังมีเงินอยู่
แต่คนน้องชักหวาดหวั่นเพราะสิ้นเนื้อประดาตัวเสียแล้ว

คนน้องเครียด
คนน้องไม่รู้จะทำอย่างไร
คนน้องปิ๊งไอเดีย
คนน้องจึงเล่าสู่ให้คนพี่ฟัง
คนน้องกล่าวถึงแผนการขาย'กางเกงเล'ของคนน้องในช่วงปิดเทอม
คนพี่เออออรับฟัง โดยที่หารู้ไม่ว่าความซวยกำลังเยือน

แต่ด้วยความที่คนพี่เป็นคนดี
คนพี่จึงตกปากรับคำช่วยเหลือคนน้อง
คนน้องบอกจะทำกางเกงเล 200 ตัว
คนพี่คิดต้นทุน เป็นเงิน หนึ่งหมื่นกว่าบาท
คนพี่ถามคนน้อง "เจ้ามีเงินหรือไม่ เท่าไหร่ จงแจกแจง"
คนน้องตอบคนพี่ "น้องมี สามพันห้าร้อยบาท"
คนพี่เซ็ง คนน้องมันไม่มีตังค์ มันเลยมาหาคนพี่ใช่มั้ย
..ใช่..
คนพี่ได้แต่ทำใจ เพราะรักคนน้อง
ทันใดนั้น คนพี่คิดได้
คนพี่ถามถึงเงินที่เคยเก็บหอมรอบริบด้วยกันเมื่อชาติก่อนที่คนพี่ฝากคนน้องไว้
คนน้องตอบทันควัน "รวมอยู่ในสามพันห้าแล้ว"
คนพี่ช็อก... คนพี่โดนคนน้องโกงกิน ...
เวลาผ่านไป 2 วินาที .. คนพี่รับได้ เพราะคนพี่เป็นคนดี
คนพี่รับได้ เพราะนักการเมืองก็โกงกินคนพี่มากกว่านี้ คนน้องจะโกงกินอีกคนจะเป็นไร

 

จากนั้น ..คนพี่ยืนยันสนับสนุนคนน้องให้ฝ่าวิกฤติข้าวยากหมากแพงนี้ไปให้ได้
คนพี่ดำเนินการต่อ
คนพี่บอกว่า คนน้องต้องคิดลายเจ๋งๆ แต่วันนี้เวลาไม่พอ คนพี่มีงานอื่น
คนพี่บอกให้คนน้องช่วยกันคิดลาย

 

หลังจากคนพี่กลับจากทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย
คนพี่เห็นคนน้องนั่งเล่น คนพี่ถามคนน้อง ว่าลายไปถึงไหน
คนน้องไม่สน คนน้องยืนยัน คนน้องนั่งเล่น
คนพี่ทนไม่ไหว คนพี่ลงมือทำลาย
คนพี่ทำลายแรกเสร็จ เอาให้คนน้องดู
คนน้องบอกคนพี่ "ลายมันยังไม่โดน"
คนพี่ช็อก .. คนพี่สับสน .. คนพี่เป็นทาสคนน้องหรือไง ..คนพี่ไม่เข้าใจ
คนพี่ประกาศลดขั้นคนน้อง จาก'หุ้นส่วน' เป็น 'ลูกจ้าง'
คนน้องไม่สน คนน้องบอกอยากเป็น 'CEO'
คนพี่ช่างหัวคนน้อง คนพี่นั่งทำลาย คนพี่ทำลายเสร็จ
คราวนี้สวยงาม ถูกใจคนน้อง คนน้องและคนพี่อนุมัติลายผ่าน
คนพี่โล่งใจ คนพี่ออกไปทำธุระ

 

วันถัดมา ..คนพี่ติดต่อร้านกางเกงเลและให้คนน้องติดต่อร้านสกรีนลาย
คนพี่ติดต่อได้แล้ว
ผ่านไปสองวัน ..คนน้องเพิ่งติดต่อร้านสกรีนให้
คนพี่ชักชิน คนพี่บอกไม่เป็นไร เพราะคนพี่เป็นคนดี

เช้าวันถัดมา คนพี่กับคนน้องไปยังร้านกางเกงเลและร้านสกรีน
คนพี่กับคนน้องเรียกแท็กซี่
คนพี่กับคนน้องขึ้นแท็กซี่
คนพี่กับคนน้องนั่งอยู่บนแท็กซี่
คนพี่ถามคนน้องบนแท็กซี่ "คนน้อง เอาลายที่จะสกรีนมาหรือไม่"
คนน้องตอบคนพี่บนแท็กซี่ "คนพี่ ...คนน้องไม่ได้เอาลายมา"
คนพี่ช็อก..
คนน้องกล่าวต่อว่า "นึกว่าคนพี่จะเอามาเสียอีก"
คนพี่อึ้ง คนพี่เป็นทาสคนน้องแน่ๆ ตังค์ก็ออกนิดนึง ลายก็ไม่คิด แล้วยังจะลืมอีก
แต่ไม่เป็นไร คนพี่แก้ปัญหาเป็น คนพี่ให้คนอื่นส่งลายใส่เมล์ไว้ให้
และประกาศลดขั้นคนน้อง จาก 'ลูกจ้าง' เป็น 'นางทาส'
คนน้องโวยวาย คนน้องไม่พอใจ ยืนยันเป็น 'CEO' ต่อไป
คนพี่ช่างหัวคนน้อง คนพี่ไม่สนใจคนน้อง

 

พอได้กางเกงเล คนน้องอาสาไปเอาให้
คนพี่พอใจเลื่อนขั้นคนน้องจาก 'นางทาส' เป็น 'ลูกจ้าง'
พอเอากางเกงเลไปขายที่งาน คนน้องตั้งใจขาย
คนพี่พอใจเลื่อนขั้นคนน้องจาก 'ลูกจ้าง' เป็น 'หุ้นส่วน' เหมือนเดิม

สรุปคนพี่และคนน้องขายกางเกงเลไปได้ร้อยกว่าตัวในเวลา2วัน
เป็นเงินหลายบาท ได้กำไรหกพัน
คนน้องได้ 2 พัน คนพี่เก็บไว้ 2 พัน
และคนพี่กับคนน้องก็ให้คนพ่อกับคนแม่อีก 2 พัน

คนพี่กับคนน้องฝ่าวิกฤติข้าวยากหมากแพงได้สำเร็จ
คนพี่กับคนน้องดีใจ

 

คนพี่ได้ตังค์ไปเที่ยวทะเลอาทิตย์หน้า เป็นเวลา 2 วัน
คนพี่ประกาศจะใช้ตังค์2พันหมดในเวลา2วัน อย่างแน่นอน

 

ส่วนคนน้องก็กำลังวางแผนจะขอทุนคนพี่อีก
โดยการทำ 'เสื้อ' ขาย

ถ้าคนน้องจะทำอีก คนพี่จะช่วยเหลือเต็มที่
เพราะคนพี่เป็นคนดี

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
..การลงทุนมีความเสี่ยง โปรดศึกษาผู้ร่วมหุ้นประกอบการตัดสินใจ..