"ว่าด้วยแยมแอ๊บ"
      บทสเปซโดยช้านเอง

โรซารี่ : "สตีฟ.. หิวจัง เค้าอยากกินของหวานสักอย่าง"
สตีฟ : "ได้จ้ะ ดาร์ลิ่ง"

 

โรซารี่ : "ว้าวว.. นอกจากตัวจะล่ำบึกแล้วยังทำอาหารเป็นอีก..Oh! my perfect man!"
สตีฟ : "เขินแย่เลย..โรซารี่ เล่นชมกันแบบนี้"
โรซารี่ : "โรซารี่ว่า สตีฟควรจะเขินตั้งแต่เอาทิชชู่มาพันตัวแล้วนะ.. คิดได้ไง fashion week แบบนี้"
สตีฟ : "แหม โรซารี่.. มันเป็นแฟชั่นชั้นสูงเชียวนะ เฉพาะชนชั้นฟาร์โรห์เท่านั้นแหละที่จะแต่งอย่างงี้เนี่ย"
โรซารี่ : "โอ้ว.. ช่างคิดจริง พ่อสูงศักดิ์ของโรซารี่ จุ๊บส์ๆ"
สตีฟ : "เอาเถอะ โรซารี่ เรามาเริ่มทำขนมกันดีกว่านะ ก่อนที่ผู้ชมจะนั่งรอจนตูดบาน"
โรซารี่ : "เอาตามอย่างที่สตีฟว่าเลยจ้ะ โรซารี่จะเป็นลูกมือให้เอง!"
สตีฟ : "ดีมาก ว่าแต่...วันนี้เรามีอุปกรณ์อะไรบ้างจ๊ะ"

 

โรซารี่ : "วันนี้โรซารี่มี แอบเปิ้ลเหลือๆจากในตู้เย็นอะจ๊ะ เราทำอะไรกับมันได้จ๊ะสตีฟ"
สตีฟ : "เอามาเป็นพร๊อพถ่ายแบบสิโรซารี่... อดัมกับอีฟไง"
โรซารี่ : "แหมๆๆๆ..สตีฟนี่ก็"

สตีฟ : "โรซารี่ ไม่ถ่ายเหรอ งั้นสตีฟขอก่อนเลยนะ.. แอบเปิ้ล สบายหนุ่ม! สบายทุกท่วงท่า! แชะ!"

 

โรซารี่ : "สุดยอดเลยสตีฟ สตีฟต้องได้เป็นพรีเซนเตอร์คนต่อไปของแอบเปิ้ลแน่ กรี๊ดดด!"

สตีฟ : "เอาเถอะ..เราเล่นกันมากพอแล้วโรซารี่ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่านะ วันนี้สตีฟจะทำแยมแอบเปิ้ลให้โรซารี่เก็บไว้กินได้นานๆดีกว่า โรซารี่จะได้กินตอนที่สตีฟไม่อยู่แล้วจะได้คิดถึงกันไงจ๊ะ จุ๊บส์ๆ"
โรซารี่ : "ว้าว.. สตีฟนี่น่ารักที่สุดเลย แยมแอบเปิ้ลของชอบของโรซารี่ด้วย แต่โรซารี่ไม่เคยเห็นสตีฟทำมาก่อนเลยนะ สตีฟจะทำได้เหรอ"
สตีฟ : "แหม แยมแค่นี้ ของง่ายๆอยู่แล้วจ๊ะ มายเลิฟ"
โรซารี่ : "โอเค งั้นสตีฟเริ่มทำเลยล่ะกันนะ โรซารี่จะช่วยเอง"
สตีฟ : "จ๊ะ.. งั้นเริ่มที่เตรียมอุปกรณ์ก่อนเลยนะ โรซารี่ สตีฟขอแอบเปิ้ลหน่อยจ๊ะ"
โรซารี่ : "นี่ค่ะสตีฟ"

สตีฟ : "เครื่องปรุงจ๊ะ ..น้ำตาล มะนาว เกลือ อะไรก็ได้จ้ะ แล้วแต่ชอบ"
โรซารี่ : "น้ำปลาด้วยได้มั้ย...สตีฟ"

สตีฟ : "แหม!! แม่ยอดกระถิน.. ทำไมถึงได้ตลกอย่างนี้เนี่ย อิอิ"
โรซารี่ : "อะริกริกริ"

สตีฟ : "ต่อไปก็เตรียมอุปกรณ์เลยจ๊ะ.. ขอหม้อ มีด เขียง ที่บดมัดฝรั่ง ถ้วยตวงจ๊ะ"
โรซารี่ : "รับทราบค่ะ บอส"

 

สตีฟ : "พอเตรียมอุปกรณ์เสร็จแล้ว เราก็เริ่มทำได้เลยนะจุ๊ เบบี้"
โรซารี่ : "จุ๊ เบบี้"

สตีฟ : "เริ่มด้วยหั่นแอบเปิ้ลเป็นชิ้นเล็กๆ ..มา งานนี้อาจจะไม่ต้องใช้มีดก็ได้นะ ย้ากกก!!"

 

โรซารี่ : "กรี๊ด...!!! พ่อหอยจ๊อของโรซารี่!! กรี๊ดๆ เยี่ยมไปเลยค่าาา เท่สุดๆ"
สตีฟ : "แหม แค่นี้ยังน้อยไป ...คงสู้ท่ากระทืบวิญญาณแอบเปิ้ลของโรซารี่ไม่ได้หรอก..."

โรซารี่ : "ย้ากก.. ขึ้นๆ โอๆ สามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม!!"

 

โรซารี่ : "เฮ้อ.. บดแอบเปิ้ลนี่เหนื่อยจริงๆ(ปาดเหงื่อ) จากนั้นก็.....ใส่น้ำตาลใช่มั้ยค่ะดาร์ลิ้ง"

สตีฟ : "ถูกต้องจ้ะ มาๆ งานใส่ความหวานเนี่ย สตีฟถนัดอยู่แล้ว"

 

 

สตีฟ : "เป็นไงจ๊ะ.. ท่าใส่น้ำตาล เท่มั้ยล่ะ (เฮ้อ..เป็นคนเท่ก็เหนื่อยอย่างนี่แหละนะ)"

โรซารี่ : "10 คะแนนเต็มเลยค่ะ กรี๊ดๆๆ เอ๊ะ..ว่าแต่สตีฟใส่น้ำตาลไปเท่าไหร่เหรอ"
สตีฟ : "เท่าไหร่ก็ได้ตามใจสตีฟ..อะแฮ่ม..! (เท่มั้ยล่ะ)"
โรซารี่ : "แหม..สตีฟนี่ล่ะก็ โรซารี่ยิ่งต้องคุมน้ำหนักอยู่นะ"
สตีฟ : "แหมๆ โรซารี่ สตีฟรู้จ๊ะ จริงๆแล้วในแยมปกติเนี่ย เขาจะใส่น้ำตาลประมาณ 50-60%ของน้ำหนักผลไม้นะ นี่สตีฟก็ใส่พอเป็นพิธีไปเท่านั้นแหละจ๊ะ ..ดังนั้น แยมกระปุกนี้จะไม่ค่อยหวานเท่าไหร่ ถ้าโรซารี่ต้องการหวานๆล่ะก็..."

โรซารี่ : "ต้องทำยังไงเหรอสตีฟ?(ทำหน้าแบ๊ว)"
สตีฟ : "....ก็....ก็ให้สตีฟป้อนนะ โอ้..ไอเลิฟยู เบบี้..อยากพูดคำนี้จัง...(เพลงsomeone - บี้)"
โรซารี่ : "แหมๆๆๆ หวานที่สุดอะ พ่อขัณฑสกรของโรซารี่"

สตีฟ : "โอเค.. โรซารี่เราอย่าเวิ่นเว้อกันอีกเลย ..ต่อไปเราก็คลุกเคล้าส่วนผสมให้เข้ากัน ปรุงรสใส่น้ำมะนาวเล็กน้อย เกลือนิดหน่อย แล้วก็ขึ้นต้มเลย"

โรซารี่ : "ต้มกี่นาทีดีจ้ะ"
สตีฟ : "แหม.. กี่นาทีดีล่ะ ต้มไปเรื่อยๆจนหน้าตามันเหมือนแยมล่ะกันนะ"
โรซารี่ : "แป่ว สตีฟล่ะก็.. โอเค ได้ เดี๋ยวโรซารี่จัดการให้"

สตีฟ : "ระหว่างต้มก็ใช้ที่บดมันฝรั่งบดๆแอบเปิ้ลให้เละๆด้วยนะจ๊ะ"

โรซารี่ : "ได้ค่ะ"

สตีฟ : "จากนั้นก็เอาโหลที่จะใส่แยมไปต้มหรือนึ่งแล้วพึ่งให้แห้ง เป็นการฆ่าเชื้อโรค จะได้เก็บแยมของเราสองคนไปได้นานๆ นะจุ๊ เบบี้"
โรซารี่ : "หวานอีกแล้วนะ สตีฟ..โรซารี่ว่า แยมนี่ต้องหวานแน่เลย"
สตีฟ : "เฮ้อ... ช่วยไม่ได้อะนะ คนมันมีความรัก!"
โรซารี่ : "จริงด้วยเนอะ..จุ๊บส์ๆ !! อุ๊ย..โรซารี่นี่แย่จัง ตกกระปุกใส่แยมเลย"

 

สตีฟ : "โรซารี่..ระวังหน่อยจ๊ะ ดีนะที่ขวดแยมเนี่ย ตกแล้วยังหลุดออกมาได้ แต่สตีฟนี่สิ..สตีฟตกหลุมนึง ป่านนี้ยังออกมาไม่ได้เลย"

โรซารี่ : "เอ๊ะ..สตีฟตกหลุมอะไรเหรอ"

สตีฟ : "ก็หลุมรักโรซารี่น่ะสิ"

โรซารี่ : "(ม้วนเขินหน้าแดงตีลังกา3พัน2ร้อยตลบ)"
       กริ๊ง.... (เสียงโทรศัพท์ดัง)
สตีฟ : "อ้าวใครนะช่างโทรมาขัดจังหวะเสียได้ ..โรซารี่ สตีฟไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"
โรซารี่ : "จ๊ะ!"

โรซารี่ : "น่าจะได้แล้วเนอะ... เอ๊ะ ไม่แน่ใจเลย เรียกสตีฟมาดูดีกว่า"
โรซารี่ : "สตีฟ.."
สตีฟกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น
สตีฟ : "ไอเลิฟยู เบบี้...อยากพูดคำนี้จัง(someone - บี้) จุ๊บส์ๆ"
โรซารี่แอบอยู่ด้านหลังประตู
โรซารี่ : "เอ๊ะ... สตีฟคุยโทรศัพท์กับใครนะ...สตีฟนะสตีฟ!!"
โรซารี่เดินกลับมาในห้องครัว นำแยมแอบเปิ้ลที่ได้ที่แล้ว(ประมาณ15นาที)ใส่ในโหลที่ผ่านการฆ่าเชื้อเรียบร้อย

โรซารี่ : "คอยดูนะ..อย่าให้แม่รู้นะว่าใครคือผู้หญิงที่สตีฟคุยโทรศัพท์ด้วย!"

TO BE CONTINUED