หนาวไป?

 

กลับมองสิ่งใดที่เคยผ่านไป เหมือนสุขใจที่ยังคงอยู่ รื่นรมย์เราสองเคียงคู่ แต่ลมผ่านเรารู้ไร้ความรู้สึกเดิม
ลมหนาวผ่านเช่นดังวันเก่า สองใจเรามองกระพริบปริบ สิ่งใดขาดไปได้แต่เพียงคิด เพียงมอง เพียงสบตา
รักเรายังคงหวาน รักเรายังคงเพ้อ รักเรายังคงฝันดังวันเก่า เธอของเรายังคงรักเราของเธอเสมอ มิมีใครอื่นที่พบเจอ มาเปลี่ยนละเมอ หวานเพ้อที่สร้างมาร่วมกัน
แต่ลมที่รายล้อม กลับเพียรบอกว่าเราจบ สิ่งละเมอเพ้อพบ รักเธอผ่าน รักเธอจบ รักเราหมดลง
เพียงคิด เพียงสร้าง เพียงแต่ง เพียงบังคับให้เดินเส้นทางเก่า เดินร่วมทางเดิมสองเรา แต่ไร้เงา ไร้จิต ไร้วิญญาณ...

 

 

 

Demasiado frío?

 

Vuelvo a ver lo que ha pasado. Parece que me pongo alegre con mi memoria de que estábamos justos felizmente aquí.

Pero el viento sabe que no quedamos nuestro mismo sentimiento.
El viento vola como siempre. Nuestras corazones se miran. ¿Cual es el que nos falta ..? solamente podemos pensar ,vernos y mirarnos.
Nuestro amor es dulce como siempre.

Nuestro amor es de fantasia como siempre.

Nuestro amor es de sueño como siempre.

Tu me amas como siempre.

Nadie que hemos encontrado puede cambiar nuestros ensueño y dulzura que hemos hecho juntos.
Pero el viento me dice que vamos al fin. Tu amor se va  ,Tu amor no existe ya ..No quedamos nuestro amor.
Solamente yo pienso, construyo, compongo y me obligo a mi misma a caminar por el camino viejo...

caminar por nuestro camino mismo pero sin sombra ,sin amor ,sin alma.....

 

 

ก่อนหน้าหนาวจะผ่านไป ... เขียนวันนี้ เวลานี้

(ห้ามด่าค่า ฮาฮ่า)

 

 

เรื่องของพวกเราเกิดขึ้นในสายฝน
ตั้งแต่ที่พวกเราจำความได้ พวกเราก็เป็นปลาตัวเล็กๆที่อาศัยอยู่ในเม็ดฝน
พวกเราหยอกล้อ เล่นกันในสายฝนนั้น
พวกเราไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน
แต่สายฝนที่พวกเราอยู่มันดิ่งลงไปด้านล่างตลอดเวลา
ว่ากันว่า...ที่ๆพวกเราจะไปเป็นแหล่งน้ำกว้างๆที่เรียกกว่า มหาสมุทร
ที่นั่นกว้างกว่าเม็ดฝนที่เราอยู่เสียอีก แถมมีอาหารมากมาย
พวกเราจึงตั้งหน้าตั้งตารอวันที่จะไปให้ถึงมหาสุทรนั้น
จะได้มีที่กว้างๆว่ายน้ำให้สบายใจสักที
และไม่ต้องคอยกังวลว่าเราจะหลุดออกไปจากเม็ดฝนอันแสนบอบบางนี้

 

เวลาผ่านไป
พวกเรายังคงอยู่ในเม็ดฝน
จากปลาตัวเล็กๆก็เติบโตเป็นปลาตัวใหญ่
เม็ดฝนใหญ่ๆก็กลับเล็กลงไปถนัดตา
จากที่เรามีที่ให้ว่ายน้ำเล่น ตอนนี้กลับไม่มี
จากที่เราเคยหยอกล้อเล่นกัน กลับทะเลาะกัน
เพราะแต่ละตัวต่างก็โทษกันว่าคนโน้นกินที่ คนนี้กินที่

 

อยู่มาวันหนึ่ง
เหล่าปลาต่างก็หารือกัน
มีปลาตัวหนึ่งพูดขึ้นมาว่า
"เราต้องไล่ปลาบางตัวออกไป เพื่อให้ปลาส่วนใหญ่อยู่รอด"
ปลาทั้งหมดมองหน้ากันตาแป๋ว พยักหน้าเห็นด้วย
แต่ใครกันเล่าที่จะเสียสละออกไปจากเม็ดฝนนี้
ปลาตัวหนึ่งตะโกนว่า
"เอาปลาตัวที่อ่อนแอที่สุดออกไป เพราะถึงแม้จะไปถึงมหาสมุทร มันก็ต้องตายอยู่ดี"
ปลาอ่อนแอไม่เห็นด้วยบอกให้เอาปลาเกเรออกไป
เพราะลงไปแล้วก็ไปรังแกปลาตัวอื่น
ปลาเกเรสวนทันควันให้เอาปลาขี้เกียจออกไปเพราะไม่มีปะโยชน์
ส่วนปลาขี้เกียจก็บอกให้เอาปลาหน้าตาน่าเกลียดออกไปเพราะไม่ชอบ
ปลาหน้าตาน่าเกลียดบอกให้เอาปลาโง่ออกไปเพราะโง่
ปลาโง่บอกให้เอาปลาขี้ลืมออกไปเพราะขี้ลืม
ปลาขี้ลืมบอกให้เอาปลาตัวเหม็นออกไปเพราะเหม็น

 

ปลาทั้งหมดต่างก็ทะเลาะ
ไม่มีใครฟังใคร
พวกมันสะบัดน้ำใส่กัน
เอาหางฟาดกันไปมา
จนกระทั่ง...
เม็ดฝนที่เหล่าปลาอยู่ร่วมกันมายาวนานก็แตกออก
ปลาทั้งหมดลอยกระจัดกระจายไปในท้องฟ้า

 

ขณะที่พวกมันลอยอยู่นั้น
พวกมันมองหน้ากัน....

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

 

ไม่มีปลาตัวใดได้สัมผัสผืนน้ำด้านล่าง... สักตัวเดียว

เขียนเมื่อวันที่ 16 ก.ย.2551 ขณะฝนตก