| kawiwan 的个人资料*สเปซหน้าหนึ่งที่เป็นติว...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
12月23日 *the letterจดหมายฉบับหนึ่งถึง เจ้าแมวเหมียวที่ไม่เคยร้องเหมียวให้ฉันได้ยินสักครั้ง
เหมียวๆๆๆ ไม่รู้ว่าจะรู้เรื่องมั้ย ถ้าจะคุยกับเธอเป็นภาษาคน
นี่มันก็หลายเดือนแล้วใช่มั้ยที่เราจากกันมา... ใช่แหละเนอะ! นับตั้งแต่วันนั้น ฉันขอโทษที่ไม่ได้พูดถึงเธอบ่อยครั้งนัก แต่ยังไงก็น่าจะรู้นะ ว่าคิดถึง.... แต่คิดถึงไม่มากหรอกนะ ฮาฮ่า พอก้าวเท้ากลับมาที่นี่ ฉันก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่าเวลาเดินทุกวันเท่ากันทุกที่จริงรึเปล่า?
ตอนที่อยู่กับเธอ ฉันกับเพื่อนๆตั้งไฟหุงข้าวทำกับข้าวกันเป็นชั่วโมง ซักผ้าด้วยแรงงานคน ใช้เวลาตั้งมากมาย.. แต่พอทำทุกอย่างเสร็จ เรามีเวลาเล่นกัน คุยกัน หัวเราะกัน มีความสุขร่วมกัน.. ^^ แต่แต่แต่!!พอกลับมาที่ที่ฉันอยู่ ชีวิตในเมืองมันเร่งรีบไปหมด ทั้งๆที่ ที่นี่ ฉันมีเครื่องซักผ้า มีหม้อหุงข้าว มีไมโครเวฟ ฯ ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีในการทำธุระอันเป็นปัจจัยในการอยู่รอดเสร็จ แต่กลับค้นพบว่า ..มีเวลาน้อยเหลือเกินในโลกของฉัน ..เครื่องใช้พวกนั้นเป็นแค่เครื่องอำนวยความสะดวกเท่านั้น ไม่ใช่เครื่องบริหารเวลา.. จากนี้ฉันจะเล่าให้ฟังว่า เวลานับตั้งแต่ที่จากเธอมา ฉันหายหัวไปไหนแล้วนะ..
วันที่ฉันจะก้าวขาขึ้นรถกลับกรุงเทพ อ.ทัศนีย์ก็พูดกับฉันว่า
"ขอบคุณมากนะ น้องติวเนี่ยเหมือนนางฟ้าเลย"
ฉันอึ้งกับคำกล่าวลาของอาจารย์เล็กน้อย..
เพราะคำว่านางฟ้าเนี่ยแหละ มันดันตรงกับชื่อหนังสือ แองเจิ้งพาวเวอร์
หนังสือที่ฉันต้องแปลให้เสร็จโดยเร็ว!
ตอนที่เท้าแตะเมืองศิวิไลย์แห่งนี้ ฉันก็ปั่นงานแปลที่ไม่ทันได้เห็นตะวันก็เปิดเทอมแล้ว แถมเปิดเทอมไปแล้ว ฉันก็ยังทำไม่เสร็จอีกต่างหาก เศร้าที่สุด! พอเปิดเทอม ฉันก็เข้าสู่วงจรประหลาดอีกครั้ง ฉันตื่นเช้า วิ่งขึ้นรถไฟฟ้าที่เขาว่าเร็วนักหนา
(แต่ก็ไม่เคยทำให้ฉันไปเรียนทันเสียที.. ฮาฮ่า) ฉันเข้าเรียนตามเวลา เลิกเรียนตามเวลา ทุกอย่างเป็นเวลาไปหมด ตกเย็นฉันทำงานสอนพิเศษเดิมๆ เธอรู้เปล่าว่าเวลาหนึ่งชม.มีค่าเป็นร้อยๆบาทในปัจจุบัน ตกค่ำฉันขึ้นบีทีเอสและเดินเข้าบ้าน เดินผ่านบรรดาผู้คนที่นั่งสังสรรค์ข้างถนน พวกเขาเฮฮาปาจิงโกะ กินเหล้าให้หลับเพื่อตื่นเช้าเริ่มวันใหม่ ส่วนฉันก็กลับเข้าบ้าน..ทำการบ้านถ้าอยากทำ และทำธุรกิจที่รักปะปังมากมายหลายหลาก (ซึ่งจะกล่าวถึงเรื่องนี้ในโอกาสอันสมควร)
หลังจากทำงาน(ที่ไม่มีวันเสร็จนั่น)จนเหนื่อยแล้ว ก็ต้องล้มตัวลงนอนทันที ..และลืมตาตื่นเช้าวันใหม่ ฉันใช้ชีวิตประมาณนี้แทบทุกวัน.. จนหน้าเหี่ยวลงไป3ปี (ฮาฮ่า!)
แต่รู้มั้ย สิ่งที่ฉันทำ แม้จะไม่ใคร่ชอบมากที่สุดนัก แต่ฉันก็ไม่เคยบ่นแบบจริงจังเลย
ถ้าหากฉันไม่อยากทำก็คงไม่ทำไปแล้ว เพราะไม่มีใครบังคับได้ ฉันรู้สึกว่า ทุกอย่างในชีวิตของคนเรา เราเลือกที่จะทำได้..จริงมั้ย ดังนั้นฉันคงบ่นอะไรไม่ได้ ในเมื่อฉันเลือกใช้ชีวิตแบบนี้เอง เป็นตัวเราเองต่างหากที่เลือกทำทุกอย่างเอง เป็นตัวเราเองที่เลือกใช้เวลา24ชั่วโมงยังไง เป็นตัวของฉันเองที่เลือกเอาเวลาอ่านหนังสือสอบมาเขียนจดหมายถึงเธอ..
จดหมายฉบับนี้จาก ผู้หญิงที่อยากได้ยินเสียงเหมียวๆของเธอ
ปัจฉิมลิขิต : รู้มั้ยว่ามีแต่คนบอกว่าค่ายต้นอ้อของเธอเป็น"ค่ายต้นรัก"
ฉันเองก็ว่าอย่างนั้นนะ ..."ค่ายต้นรัก..ที่จะกล้า" ไงล่ะ หรือว่า "ค่ายต้นกล้า..ที่จะรัก" กันนะ ฮาฮ่า :) |
|
|
