สวัสดีนะผู้ที่กำลังอ่านบล็อคทุกท่าน
ลมตะวันออกเฉียงเหนือได้พัดลงมาจากจีนแล้ว
จากจีนรึเปล่า? เป็นข้อมูลที่ถูกต้องหรือไม่?
..ไม่ทราบ เพราะมั่วเอา
เอาเป็นว่า ขอแถลงข่าวแก่ผู้อ่านทุกท่าน
ที่ไม่ได้เขียนบล็อคนานมากเนื่องด้วยธุระปะปังมากมาย
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผล
ว่าจะเขียนเรื่องค่ายเพราะผู้อ่านหลายคนก็คงเฝ้าติดตาม(เหรอ?)
แต่พอจบค่าย ชีวิตช้านก็งุดงู้อยู่กับเหล่าทูตสวรรค์ทำเอาจมคัมภีร์ไบเบิ้ลตายไป
ตายคนเดียวไม่พอ พ่วงญาติพี่น้องเกาะชายผ้าขาวขึ้นสวรรค์กลับสวนอีเดนไปด้วยกันอีกต่างหาก
ดังนั้น เลยไม่ได้เขียน ..พอจะเขียนจริงๆก็ไม่ใช่อารมณ์
เพราะไม่อยากเขียนซั่วๆ ด้วยความเชื่อที่ว่าบล็อคเป็นงานเขียนชนิดหนึ่ง

 

วันนี้เลยกะไม่เขียน
แล้วก็...
เอาของชาวบ้านไปอ่านแทนล่ะกัน (ฮาฮ่า!)
เป็นอันที่แอบเก็บไว้นานมาก.. สารภาพว่าชอบแอบอ่านบล็อคคนอื่น ^^
แล้วก็ดันไปเจอะเรื่องที่คนเหล่านั้นเขียนถึงตัวเราเอง...ตื้นเต้นชิเป๋ง!
เป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งในชีวิต (บังเอิญเป็นคนภูมิใจง่าย)

 

 

 

อย่างที่เห็นๆกันอยู่ ว่าในส่วนบนของสเปซเรานั้น มันจะเป็น link ไปยังสเปซของคนอื่นๆ โดยเราได้ให้คำจำกัดความของแต่ละสเปซให้เป็นสิ่งของหรือสถานที่สาธารณะต่างๆที่รวมอยู่ในบ้านที่เรียกว่าเรื่องราวของนายไม่เจ๋งนี้ ซึ่งใช้ความรู้สึกมากมายที่เข้าไปอ่านสเปซของคนนั้นๆแล้วจินตนาการมันออกมาเป็นของอะไรซักอย่าง เราชอบหลายๆความคิดที่คิดได้แฮะ ^^ แต่หลายๆอันมันก็ยังยากเกินไปที่จะคิดให้ดีๆออก ^^
 
แต่วันนี้อยากจะมาบ่นเรื่องสเปซของติว ซึ่งเป็นสเปซที่คิดนานมาก และถูกใจ ใครอยากรู้ว่าสเปซไหนลองคลิกเข้าไปดูในสเปซสาธารณะหมายเลข 12 ดู
 
*There may be 'something' there that 'wasn't' there before*
 
มันเป็นสเปซที่เข้าไปอ่านแล้วรู้สึกได้ถึงหลายๆอย่างที่เคยเกิดขึ้น บางครั้งถ้ามีส่วนร่วมด้วยก็จะรู้สึกดีหรือรู้สึกแย่ไป บางครั้งไม่มีส่วนร่วมก็อาจจะคิดว่ามันอะไรกันนะ มันสนุกจริงมั้ยนี่ เป็นบ้าอะไรมึง ^^ หรือบางทีก็อาจจะบอกว่าดีจังที่ได้ทำแบบนั้นแบบนี้ ตามแต่ที่ติวเล่า มันคล้ายๆกับการดูรูปภาพรูปหนึ่ง ยกตัวอย่างเช่น รูปรับปริญญา บางคนมาดูอาจจะเห็นว่าโอ้โห เราจบแล้ว รับพระราชทานจากองค์สมเด็จพระเทพฯ (ขออภัยหากราชาศัพท์ไม่เหมาะสม) แหมจบจุฬาซะด้วยสิ คณะอะไรนะ อ้อ แถบสีเทา อักษรศาสตร์แน่ๆเลย แต่ภาพนี้มันบอกอะไรเราหลายอย่างกว่านั้น บอกให้รู้ว่าความสำเร็จในวันนี้มาจากอะไร เรื่องราว 4 ปี ในมหาวิทยาลัย การที่เราต้องจากลากับเพื่อนๆ ภาระหน้าที่ที่เราพึงปฏิบัติต่อสังคม วันนี้คือวันเริ่มต้นที่แท้จริงของชีวิตของเราที่เราจะต้องกำหนดเองว่ามันจะไปในทิศทางใด โดยที่ทั้งหมดเราไม่เคยมองในสิ่งที่หลายๆท่านที่ดูรูปนี้มองเลย นั่นคือกระดาษแผ่นเดียวในปกผ้าสีน้ำเงิน มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียวที่ไม่มีค่าอะไร สิ่งที่เรารับพระราชทานจากพระหัตถ์ขององค์ท่านไม่ใช่กระดาษแผ่นนี้หรอก แต่เป็นปริญญาบัตรที่เป็นนามธรรม ที่แสดงว่าเราโตเพียงพอแล้วที่จะทำอะไรเพื่อคนหมู่มาก เปรียบเสมือนการรับราชการในสมัยก่อน เหมือนกับการได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่อะไรบางอย่าง โดยไม่ได้มีพระประสงค์ให้เราเป็นอะไร และทำอะไร แต่เราควรรู้และเลือกทางเดินของตัวเองที่จะทำอะไรเพื่อคนอื่นๆได้ และเป็นคนดีของสังคมเท่านั้น
 
ไม่ได้จะกล่าวถึงรูปรับปริญญาของตัวเอง มันแค่ยาวออกไป ^^ นั่นแหละ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในGalleryสาธารณะนี้ที่มีติวเป็นผู้ดูแล(สเปซของติว)ก็จะมีเรื่องราวต่างๆที่แต่ละคนที่ได้อ่านและได้ชม จะคิดและรู้สึกไม่เหมือนกัน ที่น่าเสียดายคือ ที่นั่น no comment เพราะงั้นมันยิ่งทำให้เรารู้สึกถึงรูปภาพ ที่ถ้าใครดูแล้ว จะหยิบยกเอาไปพูดในที่อื่นๆก็ได้ จะเอาไปพูดกันเองก็ได้ แต่เราไม่สามารถเขียนอะไรลงไปในรูปนั้น เพื่อให้คนอื่นรู้ว่าเราคิดอะไร ในสเปซของติวนี้ แม้ว่าเรื่องนั้นเราจะไม่เข้าใจมันอย่างลึกซึ้งก็ตามแต่ เราก็ไม่สามารถที่จะถามกับรูปภาพว่าต้องการสื่อถึงอะไร หรือหมายถึงอะไรได้ เราจะเข้าใจได้แค่ในระดับที่เราเห็นเองเท่านั้น นอกเสียจากว่าคุณจะเดินไปถามผู้วาด ผู้ถ่าย หรือผู้ดูแลรูปนั้น (น้องติว) หรือแม้แต่สอบถามจากบุคคลที่อยู่ในภาพ
 
เนื้อหาใน blog ของห้องภาพสาธารณะนี้ มันก็เหมือนรูปวาดที่มีคุณค่าและราคาสำหรับผู้ที่เข้าใจมัน และเหมือนเป็นเพียงรูปศิลปะที่ไม่มีค่าอะไร นอกจากเป็นเพียงรูป สำหรับผู้ที่ไม่เข้าใจ
 
พอจะเข้าใจแล้วยังล่ะ ว่าทำไมมันจึงเป็น Gallery สำหรับเรา ^^
 

--------------------------------------------------------------------------------

 
เราชอบเนื้อหาด้านในนะ ติว หลายๆเรื่องมันขำดี ^^ แม้จะคันปากอยาก comment บ้าง แต่ก็ดีแล้วที่ไม่มีให้ comment ^^

 

 

 

-ติว ชั้นแอบรู้สึกว่า บุคลิกแกคล้ายกับหวัง เฟย ในหนังหว่องกาไวน่ะ ถ้าชั้นเป็นผู้กำกับหนังหรือคนเขียนบทละครเวที ชั้นจะจับแกมารับบทสาวที่ดูเย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่ลึกลับ และก็ซ่อนอะไรต่อมิอะไรมากมายอยู่ข้างใน ดูแบบ พูดน้อยคำ และก็พุดอะไรที่ฟังแล้วงงๆไม่ค่อยรู้เรื่อง สไตล์แบบว่า "เราไปที่เกาะชิงเต่ากันเถอะ"อะไรแบบนั้นน่ะ ดูน่าค้นหาดี ชอบๆ อารมณืสาวความรู้สึกช้า เย็นชา แต่ก็ดูราเริง โรแมนติกอยู่ข้างใน เอาไว้ถ้าชั้นเป็นผู้กำกับจิงๆชั้นจะตามหาแกมาเล่นบทในหนังชั้นน่ะ (เพราะป่านนั้นคงไม่ได้ติดต่อกันแล้วละ)
January 31/ mon arts