"...ขอกล่าวถึง ค่ายอักษร
ว่าเปนกลอน ได้ดังนี้
อยู่10วัน ความสุขดี
บ้าทั้งพี่ ทั้งน้องเอย.."

จบ!! 555
ตลกดี กลอนบ้า

 

 

ลืมตาตื่นขึ้นมา ในวันที่20 ต.ค. 2548
แต่ยังไม่ทันไร ช้านก้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง
รู้สึกเหนื่อยไปหมด บ้าบอไปทุกเรื่อง
คิดไปคิดมา แง้ๆ พระเจ้าเล่นตลกใส่ทำไม

วันนั้น คือ วันที่ช้านบ้าบอ.......มาก

คือ วันที่ช้านอยู่คนเดียว
(6บรรทัด)

ลืมตาตื่นขึ้นมา ในวันที่ 20 ต.ค. 2549
เพราะเสียงไก่ขัน นกร้อง หมาเห่า อะไรมากมาย
สอดส่ายไปมา ...สายตาสะดุดกึกที่ปากกาเมจิกบนหัวนอน
(ถ้าไอข้าวของที่อยู่บนหัวช้านเรียกว่าหัวนอน)
บรรจงเปิดปลอกปากกา สายตามุ่งหาเป้าหมาย
...เอ๋ ..น้องบัว ช้านรักแกนะ ...
..ว่าแล้วก้เขียนบ้าบอลงบนแขนน้องบัว
..ว่าแล้วก้เขียนบ้าบอลงบนเแขนนิดโย่
..ว่าแล้วก้เขียนบ้าบอลงบนขาพี่ปู
ฮาฮ่า ฮา ฮา :D
วันที่ 20 ต.ค.2549 ตื่นขึ้นมา มีแต่คนอยู่ข้างๆ20กว่าชีวิต .... :)

 

ย้อนกลับไปหลังจากหมดเทอมแรก
ปิดเทอมที่เหมือนไม่ได้ปิด วิ่งวุ่นไปคณะและไปทำงาน
จุดนี้ ณ โต๊ะปิงปองในห้องกอศ ก้กลายเปนฐานทัพของโครง ป.3
เก้าอี้กิ๊กก๊อกข้างๆช้านก้เปนเก้าอี้เพื่อสุขภาพมือและแขนของหลายคน
รวมถึงสุขภาพปากที่ทำไปก้บ่นไป 555
ขอโทษและก้ขอบคุณมาก :)
* ขอบคุณรวมทุกๆคนที่ช่วยตั้งแต่คิดโครงยันทำสื่อ

 

วันที่ 10 ต.ค. 2549 เวลาเกือบเที่ยงคืน
ช้านเพิ่งไปถึงคณะโดยมีพี่สาวใจดีไปส่ง (ขอบคุณอย่างสุดซึ้ง)
เปิดประตูห้องกอศที่ไม่ได้เข้าไป2วัน เนื่องด้วยภารกิจการงาน
ก้พบคนอีก20ชีวิตลุยน้ำท่วมและรถติดกรุงเทพในวันนั้น
วิ่งวุ่นทำสื่อหัวบาน เพื่อไปนครสวรรค์ที่มีข่าวน้ำท่วมหนักเช่นกัน
วันนั้นไม่คิดอะไร ..แต่วันนี้แอบคิด
ไอ้พวกบ้า! ไปกันทำไม

ที่โน้นจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ โว้ะๆๆ!!

(เอ๊ะ..ช้านก็ด้วยนี่)

 

วันที่ 20 ต.ค.2549 เวลาสายๆ
น้องๆร่วม100คน คุณครู และชาวบ้าน(วิเวียน เวสวู๊ด! อิอิ)
รวมกันมาขนข้าวของให้พวกเรา
มอบของที่ระลึกเปนขนมมากมาย
และรูปถ่ายพวกเรากับน้องๆที่โรงเรียนในวันกีฬาสี
รูปนั้นมันอาจจะไม่สวยเมื่อเทียบมาตรฐานรูปถ่าย
และด้วยใบหน้าอันโทรมแตกของทุกคน ฮาฮ่า
แต่รู้มั้ยว่า เราชอบรูปนั้นมาก
เพราะ มันไม่เสแสร้งเหมือนรูปถ่ายอื่นที่ทุกคนพยายามปั้นหน้าให้ดูดีที่สุด
..... ^^ (แต่ก้ไม่เคยทำได้สักที เอิ๊กๆ)

 

 

นั่นแหละ ทำไมคุณครูถึงใจดีกับพวกเรา
ทำไมชาวบ้านถึงแล่เนื้อวัวสดๆจุดไฟย่างให้เรากิน
ทั้งๆที่เนื้อวัวพวกนั้นมีค่ามากสำหรับพวกเขา
ทำไมน้องๆถึงส่งจดหมายมากมายใส่กล่องให้พวกเรา
ทั้งๆที่โรงเรียนนั้น กระดาษก็แทบจะต้องประหยัดกันสุดๆ
มีผู้ปกครองคนนึงมาเล่าให้ฟังว่า ลูกเขาตั้งใจเขียนจดหมายมากเลย
เพื่อให้ผู้หญิงและอาร์ทเมน 20 กว่าชีวิตได้อ่านมัน
และแม้จดหมายส่วนใหญ่จะไม่ถูกต้องตามหลักอักษรศาสตร์
สะกดก็ยังไม่ถูก แต่อยากจะบอกว่า มันก็ยังสื่อสารกันได้นะ :)
(โดยเฉพาะ จดหมายจากลูกผู้ชายใจหญิง-ลูกผู้ชายนี่มัน..สื่อสารได้จริงๆ ฮาฮ่า)

 

 

กว่าจะมาเป็นวันสุดท้ายที่เป็นอย่างที่กล่าวข้างต้น
10 วันที่ผ่านมาเป็นอย่างไร ไปติดตามได้ในBlog ชาวค่ายท่านอื่นค่ะ
(อันนี้เรียกโบ้ย 555) สรุป จบ!

 

 

บอกได้ ณ จุดของช้านว่า
10 วัน หรือมากกว่าถ้านับเวลาเตรียมงาน
มันเป็นช่วงเวลาที่มีหลากความรู้สึกจริงๆ
แต่สิ่งหนึ่งที่ช้านคิดว่า ชาวค่ายจะคิดตรงกันคือ

ค่ายนี้ ...........มี

 

 

 

"ความสุขดี ความสุขดี"
(อิอิ)

 

* ดาวนี้มันเหมือนกันทั้งโลกจริงๆเหรอ ที่นั้นดาวสวยมากจริงๆ
** ดีใจที่เอาสมุดบันทึกอ้วนไปด้วย ..ขอบคุณ

อ๋อ ..และค่ายนี้ กรุ๊บแกร๊บบบ มาก!!

 

 

-----------------------------------------------------------------------
กรุ๊บแกรบ = อืม...อธิบายอย่างไรดี ...กล่าวคือ เรื่องเม้าซี่นั่นเอง
ความสุขดี = เพลงในละครเวทีนิเทศ(ใช่มะ?)
วิเวียน เวสวู๊ด = ชื่อดีไซเนอร์ชื่อดี แต่ข้างต้นหมายความถึง ป้าเวียง
ป้าเวียง = ชาวบ้านแถวนั้นที่แวะมาเยี่ยมด้วยอาการทางจิต (จุดนี้ ..ขำขัน)
จุดนี้ = ศัพท์เวิ่นเว้อของชาวค่าย ใส่ลงไปได้อารมณ์ดี
เวิ่นเว้อ = คือการแถไปเรื่อย ใช้ในการฆ่าเวลา