ตอนนี้อยู่ฮานอยมาอาทิตย์นึงแล้ว สุขสบายดีไม่มีโรคภัย
นั่งกินโยเกิร์ตเฉลี่ยวันล่ะ 3-4 ถ้วย เพราะเป็นอาหารที่กินได้ที่สุด
หนมปังในเบเกอรี่รสชาติก็หนมปังเลี้ยงปลาบ้านเรา.. ได้อีก อิอิ
ตอนนี้ก็ประทังชีวิตด้วยคอนเฟร็กกับโยเกิร์ต และนมซึ่งได้ข่าวว่าเด็กตายเพราะนมจากจีนไปกันเยอะใช่มั้ยค่ะ
อันนี้นมเวียดนามคะ ไม่รู้จะเป็นอะไรรึเปล่า วันก่อนก็เห็นกระดาษอะไรไม่ทราบแปะอยู่หน้าเคาว์เตอร์ขายนม
แต่เป็นภาษาเวียดนาม งานนี้เลยไม่ทราบว่าตัวเองปลอดภัยจากผลิตภัณฑ์นมหรือไม่
อันนี้ต้องลุ้นต่อไป

 

 

อันนี้สำหรับคนไม่ทราบนะคะ ว่าติวมาอยู่ที่ฮานอยทำไม
คืองี้ค่ะ มันเป็นโครงการแลกเปลี่ยนค่ะ มาเรียนภาษาสเปนซึ่งเค้าว่ากันว่าดีนักหนาในวันหยุดค่ะ
ภาษาสเปนที่นี่เข้มข้นมากมาย ทำเอาเครียดเลยค่ะ เพื่อนบางคนเครียดจัดหลับไปเลยทีเดียว ฮาฮ่า อันนี้ล้อเล่นค่ะ
คือ เด็กที่นี่พูดกันเก๊งเก่ง ปีสองก็คุยสเปนไฟแล่บแล้วค่ะ เม้าท์กับพวกเราปีสามปีสี่กระจายเลยทีเดียว
ส่วนปีสี่เหรอค่ะ โห.. ไม่ต้องพูดถึงค่ะ เอาเป็นว่า บางคนก็ไปแลกเปลี่ยนกันมาแล้ว พูดราวกับเนทีฟทีเดียว
ซึ่งบางทีติวก็ฟังไม่ออก ฮาฮ่า แบบ Como? Como? งงเลยค่ะงานนี้ แถมพูดจาเบากันมากๆเลยค่ะ ผู้ดี๊ผู้ดี
ปีสองปีสามนี่เสียงดังมากมาย แตกต่างกันมากเลยค่ะ
อย่างไรก็ตาม ก็จะพยายามฟังปีสี่ให้ออกค่ะ จะบอกให้มันตะโกนใส่หูเลยค่ะ คราวหน้า

 

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ไปเที่ยวกันกระจายเลยค่ะ ไปโฮงเกี๋ยมสามรอบได้แล้ว แล้วก็เที่ยวๆๆๆกลับบ้านกันดีกดื่นทุกวัน
แถมบางวันมีเรียนเช้าค่ะ เจ็ดโมงเด็กที่นี่ก็ไปเรียนกันแล้วค่ะ เริ่ดมาก แต่สำหรับพวกเรานี้ขุดกันออกจากเตียง แทบแย่ค่ะ
พอมาถึงก็เจอสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันที่ลิฟท์ค่ะ แย่งกันขึ้นค่ะ วันแรกๆพวกเราก็มารยาทดีค่ะ
แต่ต่อมาก็เริ่มเรียนรู้ค่ะ ว่าคนอ่อนแอไม่ได้ขึ้นลิฟท์ เหมือนอย่างทฤษฏีชาล ดาร์วินเลยค่ะ

 

เรียนเสร็จ กินข้าวเที่ยง ถ้าตัดสินใจกินที่โรงอาหารซึ่งถูกมากค่ะ ติวกินก็ประมาณ 16 บาทเอง ซึ่งหาไม่ได้อีกแล้วในกรุงเทพ
ก็เป็นสงครามอีกแล้วค่ะ แย่งอาหารกัน ไม่มีแถว ไม่ต้องเข้าแถว เบียดๆเข้าไป งานนี้มีเครียดค่ะ
กว่าดิฉันจะทำไม้ทำมือให้เจ้ตัดข้าวตัดข้าวให้ได้นี้ แทบแย่ค่ะ อยู่ที่นี่ ใครอ่อนแอต้องตายไปจริงๆค่ะ ขอบอก

 

ตอนเย็น แล้วแต่วันว่าจะไปไหน ไปกับพวกเด็กเวียดนามที่เรียนสเปนบ้าง ไปกันเองบ้าง
เวลาตอนเย็นของเราจะเป็นเวลาของ เสือฉั่วเนบกั่ม ค่ะ มันคือข้าวแบบข้าวเหนียวดำกับโยเกิร์ต อร่อยมากมายค่ะ

แล้วเมื่อวานตอนเย็นได้มีโอกาสไปกินสปาเก็ตตี้ที่เปบเปอร์โรนี่พิซซ่าค่ะ ร้านนี้มีสาขาที่ฮ่องกงด้วยค่ะ
สั่งสปาฯทูน่าซอสมะเขือเทศค่ะ อร่อยมากๆๆ หรือเป็นเพราะว่าเอียนอาหารเวียดนาม อันนี้ไม่ทราบได้ค่ะ

พอขากลับจากเปบเปอร์โรนี่ ต้องขึ้นรถเมล์ใช่มั้ยค่ะ สายสองขึ้นไปถึงหอพักค่ะ ขึ้นไปก็สบตากับกระเป๋ารถเมล์ที่พวกเราเคยเจอแล้วค่ะ
แต่วันนี้แตกต่างไปค่ะ เพราะคนเยอะมากๆๆๆ งานนี้เกาะกลุ่มกันสุดฤทธิ์ เบียดแทบขาดใจ แถมคนขับรถมันก็เป็นบ้าค่ะ
ขับราวกับรถเมล์เขียวเมืองไทยค่ะ เราสี่คนนี้แทบตายค่ะ ดิฉันก็กรี๊ดกร๊าดตลอดทางเลยทีเดียว

หันไปเจอกระเป๋ารถเมล์ มันหัวเราะสะใจมากค่ะ เพราะมันรู้ค่ะว่าพวกเราไม่ใช่เวียดนามค่ะ

แล้วแถมเมื่อวานน้องโบเพิ่งซื้องอบเวียดนามแบกขึ้นรถเมล์มาด้วย

จุดนี้... ตัวเองแทบจะเอาตัวไม่รอด แต่งอบเวียดนามสำคัญกว่าค่ะ ชูมันขึ้นเหนือหัวเลยค่ะ
สุดท้ายมาถึงมหาลัยโดยสวัสดิภาพ โอ้.. ฮานอย บ้านเมืองนี้มันเข้าใจย๊ากยากค่ะ

 

อ๋อ ตอนนี้ได้ภาษาเวียดนามบางคำแล้วค่ะ ไปซื้อของได้สบายมาก ถามราคาได้ ฟังเลขออก เดาได้แล้วค่ะ
แล้วก็อยู่ที่หอพักนี้ คนดูแลพูดอังกิดไม่ได้ค่ะ เขาก็เม้าท์เวียดนาม.. งานนี้ฟังไม่ออกค่ะ พูดไทยกลับลูกเดียว
แล้วมันจะรู้เรื่องมั้ยค่ะเนี่ย....ไม่ก็บอกว่า ไม่เข้าใจ หรือว่า ไม่รู้ภาษาเวียดนาม เป็นภาษาเวียดนามกลับค่ะ 
วันไหนเพื่อนเวียดสอนคำใหม่ๆมา จะกลับมาพูดกับคนดูแลบ้านค่ะ ถ้าเขาฟังออกติวจะดีใจมากค่ะ
หอพักที่พักอยู่เป็นหอพักที่เด็กต่างชาติที่มาเรียนภาษาเวียดนามพักกัน ถือว่าดีทีเดียว สะดวกสบายมากมายค่ะ
คนทำความสะอาดพวกเราจะเรียกกันว่า แดบลั๋มค่ะ แปลว่า สวย เขาก็ยิ้มใหญ่เลยค่ะ
ปกติเขาบอกว่าจะทำความสะอาดให้อาทิตย์ล่ะ 2 ครั้งใช่มั้ยค่ะ ตอนนี้อยู่มาอาทิตย์นึงแล้วค่ะ เข้ามาทำบ๊อยบ่อยค่ะ แดบลั๋มเนี่ย
แถมเอาเงินที่เก็บได้ในห้องมาคืนอีกค่ะ ซื่อสัตย์ดีมากค่ะ แดบลั๋มๆ
 
มาอยู่ที่นี่ มีแต่คนสนใจและต้องการตัวพวกเราค่ะ คุยกันกี่ภาษาแล้วก็ไม่รู้ค่ะ
เด็กเวียดที่เรียนสเปนก็ต้องการตัวพวกเราค่ะ ต้องคุยภาษาสเปนเพื่อเอาตัวรอดค่ะ
เพื่อนเวียดก็ต้องการเราค่ะ แต่พูดอังกิด เพื่อนที่หอพักเดียวกันเราก็รู้จักค่ะ เป็นคนไต้หวันกับญี่ปุ่น
แต่ลืมญี่ปุ่นไปหมดแล้ว เจอกันทีจะค่อยๆขุดมาญี่ปุ่นวันละคำ
แล้วที่เด็ดที่สุด คือ เด็กเวียดที่เรียนภาษาไทยค่ะ จุดนี้ฮามากมายค่ะ
เขาใช้สรรพนาม คุณ กับพวกเราด้วยค่ะ แล้วก็พูดเป็นทางการมากค่ะ
"หิวหรือยัง" เพื่อนดิฉันก็ตอกกลับไปเลยค่ะ "แอบหิวนิดหน่อย"
งานนี้เวียดนามงงค่ะ หิวแล้วมันจะแอบทำไมค่าาาา
แล้วก็เดินๆอยู่ ไปเจอสาวเวียดแต่งตัวแรง พวกเราก็ "โอ้วว ชีฟาดมากจ๋า"
ขนาดคนไทยบางคนยังไม่รู้เลยค่ะว่าแปลว่าอะไร ใช้กันในหมู่เด็กอักษรค่ะ คำนี้
หมายความว่า ชี = she ฟาด หมายถึงแรงมาก แบบฟาดคนอื่นกระเด็นเลยทีเดียว
จุดนี้เด็กๆเวียดนามเลยงงกันถ้วนหน้าค่ะ แต่ก็คงได้ศัพท์ใหม่ไปเย๊อะค่ะ ฮาฮ่า

โอ้วว เขียนมายาวมากมาย จริงๆมีเรื่องเล่าอีกมากค่ะ แต่ก็คงต้องขอตัวแล้ว

เหน็บกินค่ะ ฮาฮ่า ก็เล่นเอาโน๊ตบุ๊คไว้บนกระเป๋าเดินทาง แล้วนั่งพื้นนี้ค่ะ

พยายามจะบอกให้เพื่อนๆเอาไปวางไว้บนโต๊ะ แต่มันก็ไม่ยอมกันค่ะ

บอกว่าไม่ได้อารมณ์ ... แต่เค้าว่านั่งพื้นเหน็บมันกินนี้คะ..

รูปอาทิตย์แรก อยู่ใน Hi5 ค่ะ ไปดูกันได้

 

 

ที่นี่สนุกจริงๆค่ะ แต่ก็คิดถึงเพื่อนๆที่เมืองไทยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนนี้มีสองวิชาที่ย๊ากยาก คือ Fonetica กับ Sintaxisค่ะ

อยากตายค่ะ แต่ก็ไม่ได้อยากตายที่บ้านเมืองนี้ค่ะ

ต้องอยู่ให้รอด แล้วกลับไปตายที่บ้านค่ะ

อิอิ

 

ไว้จะมาเขียนใหม่ เวลาว่างๆนะคะ